Autoryzacja tekstu: dr n. med. Piotr Dudek
Autoryzacja tekstu: dr n. med. Piotr Dudek

Współczesna endoprotezoplastyka stawu biodrowego to nie tylko wybór odpowiedniego implantu. Równie ważne jest zaplanowanie drogi, którą chirurg dotrze do stawu, czyli tzw. dostępu operacyjnego. Może on prowadzić między innymi od przodu biodra lub od strony tylno-bocznej.
Pacjenci często pytają, który dostęp jest najlepszy. Nie ma jednak jednej techniki odpowiedniej dla wszystkich.
W LUX MED Szpital Carolina dobieramy ją indywidualnie na podstawie:
Określenie „małoinwazyjny” bywa utożsamiane z krótką blizną. Tymczasem długość cięcia skóry jest tylko jednym z elementów operacji. Znacznie ważniejsze jest to, w jaki sposób chirurg postępuje z mięśniami, ścięgnami, torebką stawową i innymi tkankami otaczającymi biodro.
Celem nowoczesnej endoprotezoplastyki jest ograniczenie uszkodzenia tkanek, ale nie kosztem widoczności pola operacyjnego, prawidłowego ustawienia implantu ani bezpieczeństwa pacjenta. W razie potrzeby dostęp powinien zostać odpowiednio poszerzony. Bezpiecznie wszczepiona endoproteza jest ważniejsza niż możliwie najmniejsza blizna.
DAA, czyli direct anterior approach, prowadzi do stawu biodrowego od przodu. Chirurg wykorzystuje naturalną przestrzeń pomiędzy grupami mięśni, dzięki czemu zazwyczaj nie ma konieczności odcinania głównych mięśni odpowiedzialnych za stabilizację biodra.
U części pacjentów może to oznaczać:
Badania wskazują, że przewaga dotyczy przede wszystkim pierwszych tygodni. W dalszej obserwacji wyniki funkcjonalne różnych prawidłowo wykonanych dostępów są zwykle zbliżone.
Dostęp przedni szczególnie często rozważamy u pacjentów poddawanych pierwszej, standardowej endoprotezoplastyce biodra, gdy:
DAA może być stosowany również u części pacjentów z otyłością lub bardziej wymagającą anatomią, szczególnie przez zespoły mające doświadczenie w tej technice. Nie oznacza to jednak, że u każdego chorego będzie on rozwiązaniem najbezpieczniejszym. Budowa miednicy, umięśnienie, rozmieszczenie tkanki podskórnej i kształt bliższego końca kości udowej mogą istotnie wpływać na poziom trudności operacji.
Do charakterystycznych następstw DAA należy możliwość wystąpienia przejściowego drętwienia lub zaburzeń czucia skóry po przednio-bocznej stronie uda. Dostęp do kości udowej jest również technicznie wymagający, dlatego duże znaczenie ma doświadczenie operatora.
W dostępie tylno-bocznym chirurg dociera do stawu od strony pośladka i bocznej części biodra. Jest to dostęp zapewniający bardzo dobrą widoczność zarówno panewki, jak i kości udowej. Może być wykonywany w sposób oszczędzający tkanki i przez stosunkowo niewielkie cięcie, jeżeli pozwala na to anatomia pacjenta.
Jego dużą zaletą jest możliwość bezpiecznego poszerzenia pola operacyjnego, gdy podczas zabiegu potrzebny jest szerszy dostęp do kości. Dlatego metoda tylno-boczna jest szczególnie wartościowa w operacjach trudnych i nietypowych.
Możemy preferować go między innymi:
Dostęp tylno-boczny bywa kojarzony z większym ryzykiem zwichnięcia endoprotezy. Współcześnie ryzyko to ogranicza się poprzez dokładną rekonstrukcję przeciętych tkanek, właściwe ustawienie elementów protezy oraz dobór odpowiedniego implantu.

Preferencje pacjenta są dla nas ważne i omawiamy je podczas kwalifikacji. Nie powinny jednak zastępować oceny medycznej. Dwie osoby w podobnym wieku, z podobnym nasileniem bólu, mogą wymagać zupełnie innego sposobu przeprowadzenia operacji.
Przed zabiegiem analizujemy między innymi:
Wybór dostępu operacyjnego jest ważny, ale nie powinien być traktowany jako najważniejszy czynnik decydujący o wyniku endoprotezoplastyki biodra. Znacznie większe znaczenie mają prawidłowe zaplanowanie zabiegu, dobór implantu, precyzyjne ustawienie jego elementów, odtworzenie długości kończyny i napięcia tkanek oraz bezpieczne przeprowadzenie operacji.
Zarówno dostęp przedni, jak i tylno-boczny mają swoje zalety oraz ograniczenia. Dostęp przedni może u części pacjentów ułatwiać wczesne uruchomienie i pozwala dotrzeć do stawu pomiędzy mięśniami. Jest jednak technicznie wymagający, a w niektórych przypadkach może utrudniać odpowiednie przygotowanie kości udowej. Dostęp tylno-boczny zapewnia bardzo dobrą widoczność stawu i dużą swobodę podczas implantacji endoprotezy, dzięki czemu sprawdza się zarówno w zabiegach standardowych, jak i bardziej złożonych. Wymaga natomiast starannego odtworzenia tkanek odpowiedzialnych za stabilność biodra.
Nie należy więc oceniać nowoczesności ani jakości endoprotezoplastyki wyłącznie przez pryzmat miejsca wykonania cięcia. Dostęp przedni nie jest z definicji lepszy od tylno-bocznego, podobnie jak dostęp tylno-boczny nie oznacza mniej nowoczesnego leczenia. Dobry wynik można uzyskać przy zastosowaniu każdego z nich, pod warunkiem prawidłowego doboru techniki i precyzyjnego przeprowadzenia zabiegu.
W LUX MED Szpitalu Carolina nie ograniczamy się do jednej techniki. Możliwość zastosowania różnych dostępów pozwala nam dopasować sposób operacji do potrzeb i anatomii każdego pacjenta – zamiast kwalifikować wszystkich według jednego schematu.